Terwijl in Vlaanderen een partij als Vlaams Belang strijdt om de leegloop aan haar rechterzijde te stoppen, denken extremistische groeperingen hier garen bij te spinnen. De media, in dit geval de VRT, springen hier natuurlijk meteen bovenop. Maar rechts heeft dan wel behoefte aan radicalisering – dit is iets geheel anders dan extremisering. We hebben geen nood aan nog meer revolutie, maar aan de afwezigheid van de revolutionaire toestand in de maatschappij. Extremisme is dus geen alternatief; wel radicalisme. Extremisme en radicalisme zijn namelijk geen identieke begrippen. Radicalen daarentegen verdedigen een samenleving die zich binnen de normaliteit afspeelt. Een commentaar omtrent extremisme en radicalisme.
Het duidingsmagazine Koppen van de VRT liet zich weer eens van haar beste kant zien. Onder de titel een extreem-rechtse avond in Oostkamp werd een reportage gebracht omtrent het Vlaamse fenomeen N-SA. Het relaas van een aangekondigde Aha-Erlebniss.
Het N-SA is een goed voorbeeld van een allegaartje van individuen die afkomstig zijn uit meerdere kleine gelijkaardige groepjes verspreid over het Vlaamse land. Hun personeel zwaartepunt ligt niet in de steden en de universiteiten, maar in grote gemeenten en de scholen. Alle groepen delen een grotendeels gelijklopende visie op de maatschappij, het moet anders. Ze vormen vandaag een organisatorische koepelorganisatie, wat tot schaalvoordelen leidt. Het is een exotische combinatie van zichzelf sociaal en nationaal noemende activisten. Volgens mijn bescheiden mening is het een rookscherm vanwege de leiding van de organisatie om de zoveelste variant van het socialisme en de (kl)/(r)assenstrijd opnieuw tot leven te wekken. De militanten zijn daarbij meestal welwillende, maar misleide individuen.
Momenteel verkeert de organisatie nog in de fase van Kampf um die Straβe. Dat betekent de buitenparlementaire oppositie tegenover het systeem, dat bestaat uit het triumviraat van liberale democratie, de sociale welvaartstaat en de globaliserende kapitalistische nieuwe wereldorde. Dit concretiseert zich klassiek in woelige betogingen, gemaskerde optochten, paramilitaire jeugdkleding, rokerige spreekbeurten, harde muziekconcerten, marsen, publiciteitscampagnes allerhande, intimidaties en schoorvoetend clandestiene Nacht- und Nebelaktionen.
Welk voordeel denkt het N-SA bij hun zelfgewilde mediapremière te halen? Eerst en vooral naambekendheid bij het grotere publiek, als gevolg van de gratis reclamecampagne op internet, radio en televisie die uitmondt in een maatschappelijk afkeuringsdebat in de gezagsgetrouwe media. Reclame, onafhankelijk van de intentie van diegene die de reclame maakt, heeft steeds impact. Maar tevens wenst zij binnen een politiek-ideologische subcultuur – grotendeels maar niet uitsluitend bestaande uit jongeren – een feitelijke monopoliepositie verwerven, of bij de onmogelijkheid hiervan, kwantitatief incontournable worden. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.
Maar beide ambities zijn slechts tussenstations in een parcours dat verder reikende doelstellingen heeft. Het lichaam dienst eerst uit te groeien tot volwassenheid en in optimale gezondheid te verkeren voordat het zijn levensdoel kan bereiken: de revolutie.
Er heerst namelijk een groot – en terecht – maar ongekanaliseerd ongenoegen aan de radicale en extreme zijde van het politieke spectrum tegenover de actuele actoren van het establishment. En hierbij wordt het Vlaams Belang niet langer als outsider, maar als onderdeel van het establishment ervaren. Dit ongenoegen is in Vlaanderen sedert jaar en dag hopeloos verdeeld over diverse groepen en organisaties.
Momenteel is er een groot maatschappelijk ongenoegen én een ongenoegen ter rechterzijde van het Vlaams Belang. Het N-SA ziet dit als een opportuniteit om hierop in te zetten. Als gevolg van haar kwantitatieve groei zal de actieradius worden uitgebreid voor de volgende stap om tot allesomvattende maatschappelijke veranderingen te komen. De Kampf um die Parlemente staat in de startblokken.
Niet omwille van een principieel geloof in het democratisch bestel wordt overgestapt op een twee-sporenbeleid. Maar wel als tactisch en efficiënt strijdmiddel wordt hiervoor gekozen. Historische precedenten zijn er te over. In Ierland, Baskenland en Koerdistan werd deze techniek van gecombineerde parlementaire en buitenparlementaire oppositie succesvol toegepast. Het Ierse IRA. het Baskische ETA. en het Koerdische HPG kennen respectievelijk Sinn Fein, PKK en Batasuna als hun partijpolitieke evenknie.
Een beetje jaloers op deze – min of meer naargelang je het bekijkt – succesvolle organisaties wordt nu de Vlaamse variant op de sporen gezet. De voorbereidingen zijn reeds langere tijd onderweg. Men tracht dan ook uit het – deels terechte – ongenoegen dat leeft binnen het Vlaams Belang hun voordeel te halen. Stukje bij beetje worden de gemoederen opgehitst en mensen losgeweekt uit de structuren. Het klimaat voor een exodus van les dégoutés qui s’en vont wordt volop voorbereid. In de hoop van electoraal succes op middellange termijn.
Tegen al deze dingen is weinig in te brengen als mensen zich hierin willen inschrijven. Elke mens heeft nu eenmaal de vrijheid om groteske stommiteiten te begaan. Maar dromen worden niet vanzelf werkelijkheid.
De mediareportage van het actualiteitenprogramma Koppen zal niet het verhoopte resultaat hebben. De opmars door de parlementaire instellingen zal er niet komen. Daarin wordt een ernstige misrekening gemaakt. Maar gevolgen zullen er zeker zijn.
En dan bedoel ik niet de persoonlijke gevolgen voor individuen die voor de Belgische strafrechter zullen worden gedaagd. En evenmin de preventieve wetgevende initiatieven die de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging nog sterker aan banden zullen leggen dan nu reeds het geval is. Beide gevolgen betreur ik. Maar wat ik bedoel zijn gevolgen die allerminst worden verwacht.
Primo
De gemiddelde mens laat zich leiden door zijn zintuigen, in de eerste plaats zijn ogen, oren en neus. Een Vlaming blinkt hierin uit. Het beeld van de subcultuur waarbinnen N-SA opereert is vernietigend. Men zag een heleboel individuen die, bijna uitsluitend, onwelgevallig waren voor het menselijke oog. En er heerst een enorme, onderhuidse afkeer onder mensen van alles wat visueel anders is. Hoe groter de graad van visuele andersheid, hoe groter de menselijke afkeer. Daarmee is niets gezegd over de persoonlijkheid van die mensen. Dat kunnen de liefste mensen zijn met de nobelste intenties, ruwe bolsters met een blanke pit. Maar dergelijke fijngevoeligheden zijn niet besteed aan het basisinstinct van de menselijke soort.
Neem nu de Duitse spreker die het rockcongres kwam toespreken, ene Axel Reitz. Ik had nog nooit van hem gehoord, en ga het hier uitdrukkelijk niet hebben over zijn klare en duidelijke politieke ideeën, die boekdelen spreken. Ik ga mij uitsluitend beperken tot zijn visuele verschijning en de invloed hiervan op de buitenwereld. Wie één blik op Reitz werpt wordt ogenblikkelijk en ongewild geconfronteerd met een visueel afstotend individu. Geen enkel ouderpaar zou zijn of haar dochter graag zien huwen met een dergelijke persoon. Laat staan hem vragen om te komen babysitten als jonge ouders een stapje in de wereld wensen te zetten. Waarom eigenlijk?
De vraag naar het waarom is m