Onze cultuur is een synthese van meerdere bronnen. De neerslag van deze synthese is te vinden in tal van geschriften die ons zijn nagelaten door belangrijke schrijvers en denkers. Deze contemporaine en (soms) oude stemmen kunnen ons verder helpen bij het verwerven en verwerken van onze rijke Avondlandcultuur en ons stimuleren tot verdere studie en tot het schrijven van artikelen en analyses. Dit helpt ons verder om in een tijd van toenemende wanorde een sterke integrale visie te ontwikkelen en vrije en sterke karakters te vormen. Teksten over het republikeinse denken, over distributionalisme, over corporatisme, enzovoorts, zijn daarbij waardevolle schatten, geschreven door mannen die dikwijls zelf een toonbeeld waren van hun ferme gedachten.

Maar zonder meteen de waan te hebben dat iedereen ons kent of dat we "spraakmakend" zouden zijn, gaat het neerzetten van een "nieuw gedachtegoed" dat meteen pretendeert "oud" en "klassiek" te zijn altijd gepaard met "de steen in de vijver". De steen ligt op de bodem, maar de rimpelingen geven aan dat er iets in het water is gegooid. De steen "landde" niet echt, werd nauwelijks opgemerkt als het ware, en de rimpelingen kabbelden langzaam weg. Wie kent haar bewegingen nog na verloop van tijd? Toch is het werpen en het zinken van een eerste steen niet voor niets. Na de eerste steen volgt er een tweede. En een derde. En vele stenen. Net zolang tot er iets aan de oppervlakte verschijnt van de vijver. Wanneer bitterlemon eenzelfde proces doormaakt als met de stenen in de vijver, is het moment dat men begint op te merken het zogenaamde 'rechtse moment'.

Iets dergelijks was en is van toepassing op de zogenaamde conservatieve beweging in de Verenigde Staten. De opkomst van het conservatisme in Amerika ging gepaard met hoongelach, mislukkingen, versplintering; kortom: alle ellende die je je maar kunt voorstellen. Conservatisme zou "on-Amerikaans" zijn. Amerika zou een liberale natie zijn, en conservatisme zou thuishoren in Europa, maar niet in de VS. Stug doorgaan heeft iets anders geleerd. Het echte Amerika, de "grassroots" van dit land, waren al die decennia onopgemerkt conservatief gebleven. Veelal onbewust was het conservatisme al die decennia de drijvende en stuttende kracht geweest achter de zogenaamde "liberale" realiteit van de Verenigde Staten. Om Alexis de Tocqueville te parafraseren: "Geen liberale deugden zonder conservatieve burgers".

Mannen als Russell Kirk, Murray Rothbard, Peter Viereck en vele anderen gingen op zoek naar de intellectuele roots en voorlopers - wegbereiders - van het Amerikaanse conservatisme. Men vond er vele: zowel in Amerika als daarbuiten in Europa. De gehele Europese klassieke, klassiek-liberale, conservatieve elite passeerde de revu in een blad als Modern Age, gesticht door Russell Kirk. Mannen die in Europa vergeten waren, of bezig waren vergeten te worden, vonden in Amerika een gewillig oor en een vruchtbare voedingsbodem voor de zaak van het "Oude Europa". Denkers als Leo Strauss, Wilhelm Röpke, Ludwig von Mises (en velen van de Oostenrijkse School met hem), Eric Voegelin, Erik Ritter von Kuehnelt-Leddinh, Helmut Schoeck - talloze Europeanen bleken "voorlopers, wegbereiders of bearbeiders" te zijn van het conservatieve moment in de Verenigde Staten.

Hoe zit dat met bitterlemon? Wie zijn onze voorlopers? Zonder ons blind te staren op de successen van de Amerikaanse conservatieve beweging - wie een voorbeeld van falen wil zien, moet naar Groot-Brittannië kijken - beseffen we dat onze eigen voorlopers moeten "uitvinden". Bij gebrek aan voorlopers van vaderlandse bodem, vinden we onze eigen voorlopers noodgedwongen ook elders uit. Daarbij zijn in een beginstadium als deze factoren als "willekeur, eenzijdigheid, concentratie en fascinatie" niet uit te sluiten. Dat is niet erg zolang het proces van verdieping en verbreding maar gestaag blijft doorgaan.